λέσχη

9 posts

ΣΚ 26-27.05 | δε χορταίνουμε τα σουκού

σάββατο 26.05 13:00
παρέμβαση στην λεσχη του απθ για το μπλοκάρισμα του ελέγχου

κυριακή 27.05 12:00
τρώμε όλες μαζί στην κατάληψη φάμπρικα★υφανέτ

ΤΡ 21.03 | ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στη λέσχη ΑΠΘ

παιζόταν στις οθόνες των διανομών κατά τη διάρκεια της παρέμβασης

[vsw id=”UESyBwDxZNY” source=”youtube” width=”425″ height=”344″ autoplay=”no”]

εμείς που τρώμε στη λέσχη κάθε μέρα

υπάρχουν κάποια πράγματα
που δεν μπορούμε να τα χωνέψουμε:

ΤΙΣ ΟΥΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΖΟΥΜΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

όπου στεκόμαστε για πολλή ώρα, περισσότερη από όση θέλουμε και περισσότερη από όση χωράει στο εντατικοποιημένο μας πρόγραμμα. Υπομονετικά στις ουρές, λοιπόν, τη στιγμή που παραμένει κλειστή η άνω λέσχη και στην κάτω λέσχη ο κανόνας είναι «λίγες διανομές, μακριές ουρές».

Για ποιο λόγο όμως υπάρχουν οι ουρές;

Η λέσχη αυτή τη στιγμή λειτουργεί με λιγότερους εργαζόμενους και περισσότερους (υπο)σιτιζόμενους, από ότι πριν 5 χρόνια. Το εκάστοτε αφεντικό, είτε δημόσιο, είτε ιδιωτικό, αντί να προβεί στις προφανώς αναγκαίες προσλήψεις, επιλέγει να μειώνει το εργατικό δυναμικό. Από την άλλη, οι συμβάσεις του ΑΠΘ με τις διάφορες εταιρείες catering που αναλαμβάνουν κάθε φορά τη σίτιση έχουν ως αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να υπογράφουν κάθε τόσο σύντομες συμβάσεις ορισμένου χρόνου, την ίδια στιγμή που τα ωράρια τους εντατικοποιούνται και γίνονται όλο και πιο ελαστικά κι ο φόρτος εργασίας τους αυξάνεται.

ΤΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΓΗΤΟ

Έχουμε βαρεθεί να μαλώνουμε για ένα πιατάκι τυρί που «δεν ταιριάζει» με την επιλογή φαγητού που κάναμε, για να πάρουμε λίγη παραπάνω σαλάτα, για να φάμε και φρούτο μετά το γλυκό μας. Έχουμε βαρεθεί να πρέπει να περιμένουμε ξανά στην ουρά για να πάρουμε μια 2η μερίδα, όταν δε  χορταίνουμε με την πρώτη. Κι αυτό δε συμβαίνει για να μην περιμένουν οι επόμενοι. Αν τους ενδιέφερε όντως να μην περιμένουμε, θα μας έδιναν εξ αρχής όση ποσότητα φαγητού θέλουμε/ χρειαζόμαστε. Για τις διάφορες εταιρείες catering, αυτά μπορεί να αποτελούν τρόπους για να αυξήσουν τα κέρδη τους, με τη συγκατάθεση του απθ. Για αυτούς μπορεί να είναι απλά λογιστικά νούμερα, για εμάς είναι το φαγητό μας, το οποίο θέλουμε να είναι και επαρκές, και ποιοτικό. Η ποιότητα είναι αυτή που μπορεί πιο εύκολα να θυσιαστεί για την αύξηση των κερδών κι ο μόνος τρόπος για να διασφαλιστεί είναι μέσα από τις διεκδικήσεις μας.

ΤΟΝ EΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥΣ

Όλα τα παραπάνω τα συναντά κανείς/καμία αν καταφέρει να περάσει από τους φύλακες και να μπει στη λέσχη. Μπορεί ο έλεγχος να έχει υποχωρήσει, αλλά εξακολουθεί να είναι πάντα εκεί για να αποκλείσει τα άτομα που δε φαίνεται να φέρουν τη φοιτητική ιδιότητα. Για μας όμως η ανάγκη μας για φαγητό δεν ορίζεται από το αν έχουμε ενεργό πάσο ή όχι, γιατί η αποφοίτηση δεν αλλάζει τίποτα σε σχέση με την ανεργία, τα 3ευρώ την ώρα, τους μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για θέρμανση και τον ανύπαρκτο ελεύθερο χρόνο.

Άλλωστε η ζωή μας κι η ικανοποίηση των βασικών μας αναγκών, όπως το φαγητό, ξεπερνά κανονισμούς και διαχωρισμούς. Είμαστε φοιτήτριες και μη φοιτήτριες, άνεργοι, επισφαλείς εργαζόμενοι. Είμαστε αυτές και αυτοί που δεν μας περισσευουν ούτε τα χρήματα ουτε ο χρόνος για μαγείρεμα και που δεν είμαστε διατεθειμένοι να εντατικοποιήσουμε ακόμη περισσότερο την καθημερινότητα μας για αυτό. Είμαστε αυτές και αυτοί που μας αρέσει να συναντιόμαστε την ώρα του φαγητού. Είμαστε απλά αυτές κι αυτοί που φτάνουμε στην πόρτα της λέσχης.

Συνέχεια ανάγνωσης

μια μικρή νίκη απέναντι στο φόβο

Στις 9 Μαΐου μία απολυμένη εργαζόμενη επέστρεψε στη θέση εργασίας της στη λέσχη του ΑΠΘ. Σ’αυτό το κείμενο θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε το πώς τα καταφέραμε και τι μάθαμε από τον αγώνα για την επαναπρόσληψή της.

Στις αρχές Ιανουαρίου, όταν ανανεώθηκαν οι συμβάσεις των υπόλοιπων εργαζομένων της λέσχης,  7 άτομα  κλήθηκαν για να τους ανακοινωθεί η απόλυσή τους. Οι δικαιολογίες που δόθηκαν διαφορετικές για τον καθένα και την καθεμία, μαζί με διαφορετικές υποσχέσεις για επαναπρόσληψη σε «σύντομο χρονικό διάστημα». Πέρασαν αρκετοί μήνες αναμονής αλλά γινόταν όλο και πιο φανερό ότι ούτε το πανεπιστήμιο ούτε η εταιρεία σκόπευε να κάνει το οτιδήποτε για να επιστρέψουν οι απολυμένοι/-ες στη θέση τους.

Εκεί κάπου συναντηθήκαμε. Εργαζομένες που ήθελαν να διεκδικήσουν την επαναπρόσληψή τους και κάποιοι/κάποιες που τρώνε στη λέσχη (φοιτήτριες, άνεργοι, επισφαλείς). Γνωριζόμασταν από παλιά, μέσα από τις βιαστικές κουβέντες στις διανομές και από αγώνες για να διεκδικήσουμε μισθούς που καθυστερούσαν και συμβάσεις που δεν ανανεώνονταν.

Μέσα από συζητήσεις που κάναμε, αποφασίσαμε να κάνουμε μια δυναμική παρέμβαση για το ζήτημα στα γραφεία της λέσχης. Επιδιώξαμε να συναντηθούμε ταυτόχρονα με εκπροσώπους της εταιρείας, του ΑΠΘ και του ΔΣ της λέσχης και να θέσουμε όλα αυτά για τα οποία είναι συνυπεύθυνοι: περικοπές προσωπικού, μειώσεις μισθών, εντατικοποίηση-μεγαλύτερο φόρτο εργασίας, αυστηρή επιτήρηση, συμβάσεις που διαρκούν μόνο μερικούς μήνες, υπερωρίες, αυστηρός έλεγχος στην είσοδο που έρχεται να αποκλείσει τον κόσμο που περισσεύεις, ουρές, τσακωμοί για την δεύτερη μερίδα είναι λίγα από όλα αυτά που συνθέτουν ολόκληρο το παζλ της λέσχης.

Μετά από πολλές προσπάθειες παραπληροφόρησης, αναβολής και υπεκφυγής, στο τέλος της παρέμβασης μας ανακοίνωσαν ότι θα ξανακοιτάξουν το ζήτημα και τη δεύτερη μέρα δεσμεύτηκαν ότι θα ικανοποιηθεί. Βέβαια επειδή γνωρίζουμε ότι χωρίς την παρουσία και τη συντροφική υποστήριξη τα λόγια αυτά μπορούν κάλλιστα να γίνουν λόγια του αέρα αποφασίσαμε και στην υπογραφή της σύμβασης να είμαστε πάλι όλες μαζί. Και τώρα που η σύμβαση έχει υπογραφεί συνεχίζουμε να βρισκόμαστε, να μιλάμε, να ετοιμαζόμαστε για τους αγώνες που θα έρθουν (ας πούμε, για πλήρες ωράριο).

ΛΕΣΧΗ
ένας χώρος αγώνα
που κρατάει χρόνια

Μέσα σε μία συνθήκη που είναι δύσκολο να βρεις δουλειά, βρίσκεις για λίγο ή τη χάνεις εύκολα, ενώ μετράμε ανάσες και ψάχνουμε τρόπους να μπορέσουμε να τη βγάλουμε, υπάρχουν σημεία που δείχνουν ότι μπορούμε να γίνουμε δυνατές. Είναι φυσικό επακόλουθο ότι όσο η κρίση βαθαίνει και η καθημερινότητά μας γίνεται πιο δύσκολη αυξάνεται και η ένταση της επιτήρησης. Θέλουν να μοιράζουμε δίσκους και να καθαρίζουμε ταψιά και όχι να μιλάμε με τους συναδέλφους μας, να ενδιαφερόμαστε ο ένας για την άλλη. Θέλουν περισσότερες ώρες στη δουλειά (όταν μας παίρνουν για δουλειά) γιατί τα αφεντικά «δε βγαίνουν» και έτσι δεν υπάρχει χρόνος να βρεθούμε με άλλον κόσμο να συζητήσουμε πόσο πολύ δεν την παλεύουμε.

Αν αυτός ο αγώνας φάνηκε εύκολος δεν ήταν γιατί μας βοήθησαν κόμματα-παρατάξεις και εργατοπατέρες, αλλά οι πραγματικές σχέσεις που χτίστηκαν όλο αυτό τον καιρό και μέσα σε προηγούμενους αγώνες.  Η διοίκηση της λέσχης όσο και να βγάζει ανακοινώσεις κατά καιρούς για άγνωστους που έρχονται και εμποδίζουν την «ομαλή» λειτουργία της λέσχης, μας ξέρει καλά. Ξέρει ότι τρώμε και δουλεύουμε στη λέσχη εδώ και χρόνια, και ότι όταν βασιζόμαστε στις μεταξύ μας σχέσεις μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα.

Δε μιλάμε για μαγικές συνταγές αλλά για τα μόνα μέσα που έχουμε για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Πέρα από τους διαχωρισμούς που μας επιβάλλονται, εργαζόμενες λέσχης, εργαζόμενες αλλού, φοιτητές, άνεργες, εμείς βλέπουμε κοινές καθημερινότητες, με κοινούς ρυθμούς, με τους ίδιους εξευτελιστικούς μισθούς. Οσο δε κοιτάμε τριγύρω μας να βλέπουμε με ποιους είμαστε δίπλα και ποιες μας στηρίζουν, τόσο θα βυθιζόμαστε στην γκρίνια, τα παρακάλια και την παραίτηση. Αν δεν νοιαζόμαστε για τους συναδέλφους μας γιατί φοβόμαστε για την απόλυση μας, πώς άραγε θα νιώσουμε όταν θα έρθει η στιγμή ν’ απολυθούμε;

Εκεί που μας λένε ότι δε χωράμε, να εμφανιζόμαστε περισσότεροι. Είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να ζήσουμε με καλύτερους όρους.

καμια μόνη / κανένας μόνος
στα μαγειρεία, στις διανομές, στα τραπέζια

 

ενάντια στο φόβο [μη-σκέτο] b

στη λέσχη του ΑΠΘ σερβίρουν απολύσεις

Είμαστε αυτές που κάθε μέρα περνάμε την πόρτα της λέσχης, είτε για να φάμε είτε για να δουλέψουμε. Γνωριστήκαμε βιαστικά στις διανομές και συναντηθήκαμε για να διεκδικήσουμε μισθούς που καθυστερούσαν και συμβάσεις που δεν ανανεώνονταν. Τώρα που κάποιες από μας απολύθηκαν, θα αγωνιστούμε μαζί, γιατί για μας είναι σαφές ότι μόνο έτσι μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Οι συνθήκες εργασίας στη λέσχη του ΑΠΘ είναι πολύ διαφορετικές από αυτές που ενδεχομένως φαντάζονται οι φοιτητές. Οι εργαζόμενες στη λέσχη αναγκάζονται να δουλεύουν με μικρές συμβάσεις που δεν ανανεώνονται καν το καλοκαίρι, ενώ η έγκαιρη καταβολή του μισθού, το πόστο και ο φόρτος εργασίας τους εξαρτώνται από τις διαθέσεις του εκάστοτε εργολάβου. Η επισφάλεια αυτή εντείνεται τη φετινή χρονιά, αφού η εταιρεία «Γευσήνους» με το που ανέλαβε τη λέσχη ξεκίνησε να κάνει τη ζωή των εργαζομένων κόλαση. Υπό τη συνεχή απειλή απολύσεων και στενή επιτήρηση κατάφερε να εντατικοποιήσει ακόμα περισσότερο το ήδη υποστελεχωμένο προσωπικό. Τα διαλείμματα για φαγητό συρρικνώθηκαν, οι βρισιές και οι φωνές στα μαγειρεία αυξήθηκαν, οι απλήρωτες υπερωρίες εδραιώθηκαν και η συνεχής ορθοστασία έγινε κανόνας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πέρασε και σε απολύσεις. Την ίδια στιγμή που η πάνω λέσχη παραμένει κλειστή και στην κάτω σχηματίζονται ουρές τόσο στις διανομές όσο και στους ιμάντες επιστροφής. Την ίδια στιγμή που οι μερίδες λιγοστεύουν και μικραίνουν (χωρίς να σε αφήνουν να πάρεις δεύτερο δίσκο ή έστω τζατζίκι και σαλάτα ταυτόχρονα) και η ποιότητα πέφτει.

Μπορεί για μας να είναι προφανές ότι όλα τα παραπάνω επιλύονται με αύξηση του προσωπικού, αλλά δε φαίνεται να ισχύει το ίδιο και για το ΑΠΘ που φέτος για πρώτη φορά αποσύρθηκε από την προηγούμενή του δέσμευση ότι δε θα γίνονται απολύσεις στη λέσχη. Αυτό δεν μας ξαφνιάζει, αφού το ΑΠΘ εδώ και χρόνια απολύει εργαζόμενους από την καθαριότητα και διοικητικό, επιστημονικό, διδακτικό προσωπικό. Το ίδιο ΑΠΘ που πουλάει φιλανθρωπία στο λιμάνι παριστάνοντας ότι νοιάζεται για τους μετανάστες (και παραχωρώντας έξτρα κέρδη στον εργολάβο), ενώ τους αποκλείει σταθερά από τη λέσχη μαζί με άλλους που τη χρειάζονται για να φάνε.

Με τη σαφή παρότρυνση της διοίκησης της λέσχης και του ΑΠΘ, λοιπόν, ο εργολάβος πήρε την πρωτοβουλία και κάποιες εργαζόμενες σήμερα είναι απολυμένες. Χωρίς καμία προειδοποίηση, αλλά με πολλές ψευδείς υποσχέσεις για επαναπρόσληψη. Εργαζόμενες που βρίσκονται σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση και με προβλήματα υγείας (για κάποια από τα οποία ευθύνεται η ίδια η δουλειά τους). Εργαζόμενες που ήταν χρόνια εκεί και που χωρίς αυτές η λέσχη εμφανώς δυσλειτουργεί.

Κόντρα στην αλητεία εργολάβου και ΑΠΘ, που για να μεγιστοποιήσουν το κέρδος, προχωρούν σε απολύσεις και υποβαθμίζουν ολοένα και περισσότερο τη λέσχη σε βάρος όλων όσων τρώμε εκεί, εμείς, εργαζόμενες και σιτιζόμενες στη λέσχη, στεκόμαστε μαζί. Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζήσουμε κι όχι απλώς να επιβιώσουμε. Γιατί αν επιβίωση σημαίνει βόλεμα, βύσμα και καβάντζα, ζωή σημαίνει χειρονομίες συντροφικές. Αν επισφάλεια είναι το να μην ξέρεις αν θα έχεις δουλειά αύριο, ασφάλεια είναι το αίσθημα ότι δεν είσαι μόνος/η.

ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ

 

απολύσεις [RGB]