μια μικρή νίκη απέναντι στο φόβο

Στις 9 Μαΐου μία απολυμένη εργαζόμενη επέστρεψε στη θέση εργασίας της στη λέσχη του ΑΠΘ. Σ’αυτό το κείμενο θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε το πώς τα καταφέραμε και τι μάθαμε από τον αγώνα για την επαναπρόσληψή της.

Στις αρχές Ιανουαρίου, όταν ανανεώθηκαν οι συμβάσεις των υπόλοιπων εργαζομένων της λέσχης,  7 άτομα  κλήθηκαν για να τους ανακοινωθεί η απόλυσή τους. Οι δικαιολογίες που δόθηκαν διαφορετικές για τον καθένα και την καθεμία, μαζί με διαφορετικές υποσχέσεις για επαναπρόσληψη σε «σύντομο χρονικό διάστημα». Πέρασαν αρκετοί μήνες αναμονής αλλά γινόταν όλο και πιο φανερό ότι ούτε το πανεπιστήμιο ούτε η εταιρεία σκόπευε να κάνει το οτιδήποτε για να επιστρέψουν οι απολυμένοι/-ες στη θέση τους.

Εκεί κάπου συναντηθήκαμε. Εργαζομένες που ήθελαν να διεκδικήσουν την επαναπρόσληψή τους και κάποιοι/κάποιες που τρώνε στη λέσχη (φοιτήτριες, άνεργοι, επισφαλείς). Γνωριζόμασταν από παλιά, μέσα από τις βιαστικές κουβέντες στις διανομές και από αγώνες για να διεκδικήσουμε μισθούς που καθυστερούσαν και συμβάσεις που δεν ανανεώνονταν.

Μέσα από συζητήσεις που κάναμε, αποφασίσαμε να κάνουμε μια δυναμική παρέμβαση για το ζήτημα στα γραφεία της λέσχης. Επιδιώξαμε να συναντηθούμε ταυτόχρονα με εκπροσώπους της εταιρείας, του ΑΠΘ και του ΔΣ της λέσχης και να θέσουμε όλα αυτά για τα οποία είναι συνυπεύθυνοι: περικοπές προσωπικού, μειώσεις μισθών, εντατικοποίηση-μεγαλύτερο φόρτο εργασίας, αυστηρή επιτήρηση, συμβάσεις που διαρκούν μόνο μερικούς μήνες, υπερωρίες, αυστηρός έλεγχος στην είσοδο που έρχεται να αποκλείσει τον κόσμο που περισσεύεις, ουρές, τσακωμοί για την δεύτερη μερίδα είναι λίγα από όλα αυτά που συνθέτουν ολόκληρο το παζλ της λέσχης.

Μετά από πολλές προσπάθειες παραπληροφόρησης, αναβολής και υπεκφυγής, στο τέλος της παρέμβασης μας ανακοίνωσαν ότι θα ξανακοιτάξουν το ζήτημα και τη δεύτερη μέρα δεσμεύτηκαν ότι θα ικανοποιηθεί. Βέβαια επειδή γνωρίζουμε ότι χωρίς την παρουσία και τη συντροφική υποστήριξη τα λόγια αυτά μπορούν κάλλιστα να γίνουν λόγια του αέρα αποφασίσαμε και στην υπογραφή της σύμβασης να είμαστε πάλι όλες μαζί. Και τώρα που η σύμβαση έχει υπογραφεί συνεχίζουμε να βρισκόμαστε, να μιλάμε, να ετοιμαζόμαστε για τους αγώνες που θα έρθουν (ας πούμε, για πλήρες ωράριο).

ΛΕΣΧΗ
ένας χώρος αγώνα
που κρατάει χρόνια

Μέσα σε μία συνθήκη που είναι δύσκολο να βρεις δουλειά, βρίσκεις για λίγο ή τη χάνεις εύκολα, ενώ μετράμε ανάσες και ψάχνουμε τρόπους να μπορέσουμε να τη βγάλουμε, υπάρχουν σημεία που δείχνουν ότι μπορούμε να γίνουμε δυνατές. Είναι φυσικό επακόλουθο ότι όσο η κρίση βαθαίνει και η καθημερινότητά μας γίνεται πιο δύσκολη αυξάνεται και η ένταση της επιτήρησης. Θέλουν να μοιράζουμε δίσκους και να καθαρίζουμε ταψιά και όχι να μιλάμε με τους συναδέλφους μας, να ενδιαφερόμαστε ο ένας για την άλλη. Θέλουν περισσότερες ώρες στη δουλειά (όταν μας παίρνουν για δουλειά) γιατί τα αφεντικά «δε βγαίνουν» και έτσι δεν υπάρχει χρόνος να βρεθούμε με άλλον κόσμο να συζητήσουμε πόσο πολύ δεν την παλεύουμε.

Αν αυτός ο αγώνας φάνηκε εύκολος δεν ήταν γιατί μας βοήθησαν κόμματα-παρατάξεις και εργατοπατέρες, αλλά οι πραγματικές σχέσεις που χτίστηκαν όλο αυτό τον καιρό και μέσα σε προηγούμενους αγώνες.  Η διοίκηση της λέσχης όσο και να βγάζει ανακοινώσεις κατά καιρούς για άγνωστους που έρχονται και εμποδίζουν την «ομαλή» λειτουργία της λέσχης, μας ξέρει καλά. Ξέρει ότι τρώμε και δουλεύουμε στη λέσχη εδώ και χρόνια, και ότι όταν βασιζόμαστε στις μεταξύ μας σχέσεις μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα.

Δε μιλάμε για μαγικές συνταγές αλλά για τα μόνα μέσα που έχουμε για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Πέρα από τους διαχωρισμούς που μας επιβάλλονται, εργαζόμενες λέσχης, εργαζόμενες αλλού, φοιτητές, άνεργες, εμείς βλέπουμε κοινές καθημερινότητες, με κοινούς ρυθμούς, με τους ίδιους εξευτελιστικούς μισθούς. Οσο δε κοιτάμε τριγύρω μας να βλέπουμε με ποιους είμαστε δίπλα και ποιες μας στηρίζουν, τόσο θα βυθιζόμαστε στην γκρίνια, τα παρακάλια και την παραίτηση. Αν δεν νοιαζόμαστε για τους συναδέλφους μας γιατί φοβόμαστε για την απόλυση μας, πώς άραγε θα νιώσουμε όταν θα έρθει η στιγμή ν’ απολυθούμε;

Εκεί που μας λένε ότι δε χωράμε, να εμφανιζόμαστε περισσότεροι. Είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να ζήσουμε με καλύτερους όρους.

καμια μόνη / κανένας μόνος
στα μαγειρεία, στις διανομές, στα τραπέζια

ενάντια στο φόβο [μη-σκέτο] b

στη λέσχη του ΑΠΘ σερβίρουν απολύσεις

Είμαστε αυτές που κάθε μέρα περνάμε την πόρτα της λέσχης, είτε για να φάμε είτε για να δουλέψουμε. Γνωριστήκαμε βιαστικά στις διανομές και συναντηθήκαμε για να διεκδικήσουμε μισθούς που καθυστερούσαν και συμβάσεις που δεν ανανεώνονταν. Τώρα που κάποιες από μας απολύθηκαν, θα αγωνιστούμε μαζί, γιατί για μας είναι σαφές ότι μόνο έτσι μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Οι συνθήκες εργασίας στη λέσχη του ΑΠΘ είναι πολύ διαφορετικές από αυτές που ενδεχομένως φαντάζονται οι φοιτητές. Οι εργαζόμενες στη λέσχη αναγκάζονται να δουλεύουν με μικρές συμβάσεις που δεν ανανεώνονται καν το καλοκαίρι, ενώ η έγκαιρη καταβολή του μισθού, το πόστο και ο φόρτος εργασίας τους εξαρτώνται από τις διαθέσεις του εκάστοτε εργολάβου. Η επισφάλεια αυτή εντείνεται τη φετινή χρονιά, αφού η εταιρεία «Γευσήνους» με το που ανέλαβε τη λέσχη ξεκίνησε να κάνει τη ζωή των εργαζομένων κόλαση. Υπό τη συνεχή απειλή απολύσεων και στενή επιτήρηση κατάφερε να εντατικοποιήσει ακόμα περισσότερο το ήδη υποστελεχωμένο προσωπικό. Τα διαλείμματα για φαγητό συρρικνώθηκαν, οι βρισιές και οι φωνές στα μαγειρεία αυξήθηκαν, οι απλήρωτες υπερωρίες εδραιώθηκαν και η συνεχής ορθοστασία έγινε κανόνας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πέρασε και σε απολύσεις. Την ίδια στιγμή που η πάνω λέσχη παραμένει κλειστή και στην κάτω σχηματίζονται ουρές τόσο στις διανομές όσο και στους ιμάντες επιστροφής. Την ίδια στιγμή που οι μερίδες λιγοστεύουν και μικραίνουν (χωρίς να σε αφήνουν να πάρεις δεύτερο δίσκο ή έστω τζατζίκι και σαλάτα ταυτόχρονα) και η ποιότητα πέφτει.

Μπορεί για μας να είναι προφανές ότι όλα τα παραπάνω επιλύονται με αύξηση του προσωπικού, αλλά δε φαίνεται να ισχύει το ίδιο και για το ΑΠΘ που φέτος για πρώτη φορά αποσύρθηκε από την προηγούμενή του δέσμευση ότι δε θα γίνονται απολύσεις στη λέσχη. Αυτό δεν μας ξαφνιάζει, αφού το ΑΠΘ εδώ και χρόνια απολύει εργαζόμενους από την καθαριότητα και διοικητικό, επιστημονικό, διδακτικό προσωπικό. Το ίδιο ΑΠΘ που πουλάει φιλανθρωπία στο λιμάνι παριστάνοντας ότι νοιάζεται για τους μετανάστες (και παραχωρώντας έξτρα κέρδη στον εργολάβο), ενώ τους αποκλείει σταθερά από τη λέσχη μαζί με άλλους που τη χρειάζονται για να φάνε.

Με τη σαφή παρότρυνση της διοίκησης της λέσχης και του ΑΠΘ, λοιπόν, ο εργολάβος πήρε την πρωτοβουλία και κάποιες εργαζόμενες σήμερα είναι απολυμένες. Χωρίς καμία προειδοποίηση, αλλά με πολλές ψευδείς υποσχέσεις για επαναπρόσληψη. Εργαζόμενες που βρίσκονται σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση και με προβλήματα υγείας (για κάποια από τα οποία ευθύνεται η ίδια η δουλειά τους). Εργαζόμενες που ήταν χρόνια εκεί και που χωρίς αυτές η λέσχη εμφανώς δυσλειτουργεί.

Κόντρα στην αλητεία εργολάβου και ΑΠΘ, που για να μεγιστοποιήσουν το κέρδος, προχωρούν σε απολύσεις και υποβαθμίζουν ολοένα και περισσότερο τη λέσχη σε βάρος όλων όσων τρώμε εκεί, εμείς, εργαζόμενες και σιτιζόμενες στη λέσχη, στεκόμαστε μαζί. Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζήσουμε κι όχι απλώς να επιβιώσουμε. Γιατί αν επιβίωση σημαίνει βόλεμα, βύσμα και καβάντζα, ζωή σημαίνει χειρονομίες συντροφικές. Αν επισφάλεια είναι το να μην ξέρεις αν θα έχεις δουλειά αύριο, ασφάλεια είναι το αίσθημα ότι δεν είσαι μόνος/η.

ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ

απολύσεις [RGB]

θέατρο του παραλόγου

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ

Μπλερίμ
Ελένη
Μια εργαζόμενη της λέσχης
Μια συμπάσχουσα
Εξοργισμένο τυπάκι #3
Εξοργισμένο τυπάκι #4
Εξοργισμένο τυπάκι #7
Εξοργισμένο τυπάκι #9

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

(Μεσημέρι. Στη λέσχη του ΑΠΘ.)

Ο Μπλερίμ μπαίνει στη λέσχη, προσπερνώντας τους φύλακες που τον αγριοκοιτούν επιδεικτικά. Μετά από 20 λεπτά φτάνει μπροστά στο τζαμάκι, έχοντας διαλέξει τη διανομή με τη μικρότερη ουρά, αντί για αυτή με το αγαπημένο του φαγητό.

ΜΠΛΕΡΙΜ (στον εαυτό του)
Πωωω, θα μου ζητήσουν πάσο πάλι και θα πρέπει να μαλώνω με τον υπεύθυνο για να φάω.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ
Το πάσο σου;

ΜΠΛΕΡΙΜ
Δεν έχω.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ
Δε μπορώ να σου δώσω δίσκο. Δεν μας το επιτρέπει η εταιρεία.

ΜΠΛΕΡΙΜ
Ναι, αλλά εγώ δεν φεύγω αν δεν μου δώσετε δίσκο.

Continue reading

απάντηση στις ανακοινώσεις του ΔΣ της ΠΦΛ

Αγαπητές και αγαπητοί σκέτο,

H Πανεπιστημιακή Φοιτητική Λέσχη (ΠΦΛ) έχει εξασφαλίσει τη δωρεάν σίτιση για όλους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες του ΑΠΘ. Πρόκειται για ένα δικαίωμα των φοιτητών και των φοιτητριών του πανεπιστημίου μας το οποίο καλούμαστε να διασφαλίσουμε όλοι μαζί ως μέλη της Πανεπιστημιακής Κοινότητας του ΑΠΘ. [ΔΣ της ΠΦΛ, ανακοίνωση 11.03.15]

Τα παραπάνω ισχυρίζεται το ίδιο ΔΣ που από πέρσι προτείνει την έκδοση κάρτας σίτισης με συγκεκριμένα οικονομικά κριτήρια και την προοπτική επιβολής αντιτίμου για όσους δεν τα πληρούν, κινήσεις που κάθε άλλο παρά εξασφαλίζουν τη δωρεάν σίτιση όλων των φοιτητών. Η ελεύθερη πρόσβαση στην ΠΦΛ εξασφαλίζεται τα τελευταία χρόνια από τους συνεχείς αγώνες και τις παρεμβάσεις με στόχο το μπλοκάρισμα κάθε προσπάθειας ελέγχου. Το δικαίωμα, λοιπόν, που τόσο επίμονα επικαλείται το ΔΣ, είναι στην ουσία η αναγνώριση του συσχετισμού δυνάμεων που διαμορφώνεται τόσα χρόνια με καθημερινές πρακτικές.

Η υπεράσπιση όμως της δωρεάν σίτισης δεν μπορεί να εξασφαλιστεί χωρίς τον έλεγχο του κέρδους του εργολάβου, έλεγχος ο οποίος προκύπτει μόνο με την καταμέτρηση των εισερχόμενων ατόμων που είναι φοιτητές και φοιτήτριες του ΑΠΘ. Είναι προφανές ότι χωρίς αυτή την καταμέτρηση κατασπαταλάται το δημόσιο χρήμα, τίθεται σε μεγάλο κίνδυνο η ομαλή λειτουργία της ΠΦΛ και αυξάνεται το κέρδος του εργολάβου. [ΔΣ της ΠΦΛ, ανακοίνωση 11.03.15]

Διαβάζοντας τα παραπάνω, αυτό που μας έρχεται στο μυαλό είναι: αν τους νοιάζει ότι κατασπαταλάται το δημόσιο χρήμα, ας μειωθεί το κέρδος του εργολάβου και όχι οι μερίδες ή ο κόσμος που θα τρώει. Ωστόσο, για εμάς είναι ξεκάθαρο πως το ζήτημα δεν είναι αν η λέσχη θα είναι κρατική ή ιδιωτική, αλλά να μπορούμε να τρώμε όλες και όλοι. Δεν είμαστε (κάποιες) και δεν αντιλαμβανόμαστε (κάποιες άλλες) τις εαυτές μας ως μέλη μιας Πανεπιστημιακής Κοινότητας, μιας κοινότητας που αποκρύπτει κοινωνικές σχέσεις εκμετάλλευσης και αναπαράγει πλαστούς διαχωρισμούς, αλλά ως ένα κομμάτι των εκμεταλλευόμενων που χρησιμοποιεί την λέσχη για να καλύψει την βασική του ανάγκη για σίτιση. Άλλωστε, η ανάγκη μας για φαγητό δεν προκύπτει από τη φοιτητική ιδιότητα.

και κάτι ακόμα

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε ξεκάθαρα μια αναδιάρθρωση του καπιταλιστικού συστήματος. Σε αυτή τη συνθήκη το κράτος αποσύρεται από τους τομείς της κοινωνικής αναπαραγωγής σπρώχνωντας όλο και περισσότερο το κόστος των ποικίλων εμπορευμάτων πάνω στη πλάτη μας. Παράλληλα, το κέρδος των αφεντικών, προφανώς, παραμένει στο απυρόβλητο και διασφαλίζεται όπως πάντα με την εντεινόμενη επίθεση στην εργασία. Στη λέσχη του ΑΠΘ όλο αυτό αντικατοπτρίζεται με την προσπάθεια κατάργησης του κοινωνικού της χαρακτήρα που μέσω διαρκών αγώνων είχε κατακτηθεί στο παρελθόν. Ο κόσμος που τρώει εκεί διαιρείται σε ομάδες και οι προσπάθειες αποκλεισμού αυτών που περισσεύουν από τη διοίκηση και την πρυτανεία εντείνονται διαρκώς. Το προσωπικό μειώνεται, με αποτέλεσμα την εντατικοποίηση των εργαζομένων. Οι μισθοί πέφτουν και καθυστερούν. Οι μερίδες όλο και μικραίνουν, οι ουρές όλο και αυξάνονται.

Πέρα από τους διαχωρισμούς που επιβάλλουν οι ταυτότητες της φοιτήτριας, του ανέργου ή του εργαζόμενου, συγκροτούμε μια κοινότητα αγώνα δίνοντας έμφαση στις ανάγκες και στα κοινά μας σημεία. Είμαστε μέρος μιας ευρύτερης επιθετικής κίνησης για την ελεύθερη πρόσβαση στη λέσχη που διαρκεί και κλιμακώνεται μπλοκάροντας τον έλεγχο τα τελευταία 4 χρόνια. Είμαστε η ομάδα άγνωστων που μας χαιρετούν καθημερινά οι εργαζόμενοι, που έχουμε συναντηθεί μαζί με πολλές άλλες στην είσοδο της λέσχης μπλοκάροντας από κοινού τον έλεγχο όχι γιατί νοσταλγούμε ένα κράτος πρόνοιας, αλλά για να ξανακερδίσουμε το έδαφος που έχουμε χάσει. Κι αν αυτοί μιλάνε για την ομαλή λειτουργία ή το κλείσιμο της λέσχης, το δικό μας στοίχημα είναι η συλλογική ικανοποίηση των αναγκών μας.

απάντηση FRONT   απάντηση BACK